Kunst verandert niet direct de wereld, maar verandert wat wij als mogelijk ervaren
Jacques Rancière (1940-2023) was een Franse filosoof die kunst nooit los zag van politiek en maatschappij. Hij verzette zich tegen het idee dat alleen experts, elites of intellectuelen betekenis aan de kunst kunnen geven. Zijn centrale vraag is: wie mag spreken, wie wordt gezien en wie telt mee? Dat geldt zowel in de politiek als in de kunst. Met zijn centraal concept 'Le partage du sensible’ bedoelt Rancière de onzichtbare ordening van de samenleving: wat is vanzelfsprekend om te zien, te horen en te begrijpen. Kunst is politiek omdat ze deze ordening kan verschuiven. Ze kan nieuwe dingen maken of het gewone vreemd laten lijken. In de (post)moderne tijd leven we in het esthetische regime: alles kan kunst worden, er zijn geen vaste regels en hoge en lage cultuur lopen door elkaar. Hierdoor is kunst vrij, maar ook altijd politiek. Het publiek blijft niet passief: elke toeschouwer denkt, vergelijkt en interpreteert zelf.
Spreker: Alexandra Van Laeken, filosofe. fwo doctoraal-onderzoeker Ugent en UA.
