“Via mijn opleiding hoorde ik over het project en ik voelde meteen dat ik die Braziliaanse gasten wilde leren kennen. Ik ben zelf ook rapper, zoals zij. Ik ben verbonden aan Hip Hop Hooray (een Gentse vzw die alle aspecten van hip hop in de kijker wil zetten, red.). Bovendien kon ik wel aanknopen bij hun leefwereld. Ik heb zelf wel wat dingen gezien tijdens mijn jeugd. Heel maf hoe je je verbonden kan voelen met mensen van een ander continent en in heel andere levensomstandigheden. Maar we hadden zoveel gezamenlijke interesses, we konden echt over veel babbelen. Ik heb doorheen dat project heel veel over mezelf geleerd.”
“Ik ging hen mee ophalen van de luchthaven, we brachten hen naar het hotel en daarna was er meteen een optreden in Ledeberg, in het Keizerspark. Echt wijs om te zien hoe universeel muziek is. Muziek verbindt, muziek wordt overal gespeeld. Maar we vonden elkaar ook omdat we allemaal rapten over maatschappelijke dingen. Je zet muziek in om politieke misstanden aan te kaarten of om mensen te proberen inspireren om positiever in het leven te staan.”
“De uitwisseling in al die wijken vond ik insane. De jongeren kwamen toe en eerst was dat nog wat awkward. Maar dan toonden we die documentaire en je zag de monden van de eerste tot de laatste openvallen. Je voelde het respect van de Gentse jongeren voor de Brazilianen. De deur naar het gesprek ging open. Je hoorde plots ook stemmen die je anders niet hoort, alsof de jongeren de muren rond zichzelf lieten zakken. Dat kon alleen omdat ook de Brazilianen die muren niet hadden.”
“Zelf heb ik vooral veel geleerd over de positiviteit in die wijken, de creativiteit die er aanwezig is. Er is vaak concurrentie tussen wijken. Dat project maakte verbinding. Ook het slotmoment was prachtig. Dat podium werd gevuld met heel diverse Gentenaren. De wijken zijn gehoord geweest - ook door het beleid. Toen we naar het kabinet van minister Dalle gingen heeft een van de Gentse jongeren - hij was misschien 17 jaar - daar het woord gevoerd- echt vanuit het hart, vanuit zijn buurt en zijn wijk. Dat krijg je als je respect en vertrouwen geeft.”
“Ik neem nog steeds engagement op in dat traject want ik krijg er een warm hart van, het heeft me persoonlijk doen groeien. Ik heb op veel verschillende scholen gezeten en heb verschillende ‘stoornissen’. Maar bijvoorbeeld tijdens dat slotmoment was ik supertrots op mezelf. Daarnaast is er ook het maatschappelijke aspect. Verbinding tussen de wijken, met de politiek, met de politie - metaforisch gezien zijn we allemaal van de straat, toch? Je creëert een platform van verbondenheid om samen met de people - zoals ik het in mijn muziek zou zeggen - de wereld in beweging te brengen.”
“Ik droom ervan om nog eens de wijken samen te brengen. Door er nu opnieuw over te praten voel ik weer die blijdschap en die passie. Ik denk dat er veel jongeren op af zouden komen. Ik heb zelf nog contact met de Brazilianen, ik zou ze uiteraard graag nog een keer terugzien. En naar hun studio gaan, ze zijn zo goed. Ik geloof echt dat ze met de juiste ondersteuning zouden kunnen doorbreken. Maar de realiteit daar is anders. Elke seconde van de dag kunnen ze iemand verliezen. Het geweld is daar enorm. Geen seconde hebben ze rust. Dan besef je weer hoe geprivilegieerd we zijn. Want je moet kunnen dromen, je moet kunnen jezelf zijn. dat heeft dit project ons getoond. En hopelijk kunnen we daar in de toekomst nog een vervolg aan breien.”
Op dit moment wordt er een tweede documentaire afgewerkt die inzoomt op het traject met de Gentse jongeren. Volg de pagina gentxvilacruzeiro om te weten wanneer.
